Przedświąteczne Spotkanie Zarządu z zespołem ,,ASYSTENT”

„Nie robią tego dla wieńców. Po prostu wiedzą, gdzie kończy się „ja”, a zaczyna „my” i nie boją się tej granicy przekroczyć.” (W.Szymborska)

Do tradycji ZUTW należy coroczne świąteczne spotkanie Zarządu ZUTW z członkami Klubu „Asystent”, jako że to oni – jak te pracowite pszczółki – przez cały rok akademicki wspierają działalność naszego Stowarzyszenia. Z uśmiechem witają przekraczających próg UTW i zapraszają na kulturalne przedsięwzięcia własne i te, które organizują inne instytucje. Na spotkanie przybyły też panie z Komisji Rewizyjnej i z administracji, szczególnie te ostatnie, ćwiczą się nieustannie w cierpliwości, bo niektóre z petentek do „grania na nerwach” mają wrodzony talent. Na szczęście, jest ich bardzo mało. Miłymi gośćmi byli również Bolesław Polarczyk i Krzysztof Subocz, którzy zawsze z uśmiechem pełnią jeszcze ważną rolę – fotoreporterów.

Obecnych w Sali Klubowej w dniu 15.04.2025 roku wyjątkowo powitała wiceprezes ZUTW, Elżbieta Józefowicz, która w imieniu Zofii Banaszak, prezes Stowarzyszenia, przekazała świąteczne życzenia, a oto one:

„Zdrowia, pogody ducha i niegasnącej energii, która towarzyszy nam na co dzień na naszych spotkaniach i wspólnych działaniach.

Niech ten świąteczny czas przyniesie Wam radość, wytchnienie, a wiosna napełni serca nadzieją i nową siłą!

PIELĘGNUJCIE CHWILE Z BLISKIMI, BO TO ONE TWORZĄ NAJPIĘKNIEJSZE WSPOMNIENIA. Z CAŁEGO SERCA ALLELUJA I DOBRA, NIECH ONO ZOSTANIE NA DŁUŻEJ!” Zofia Banaszak

Nastrój Świąt Wielkanocnych oddawał również wystrój sali, zażółciło się od bukietów forsycji, na stole rządziły niepodzielnie zajączki, kolorowe jajka, a apetyt wzbudzały świąteczne sałatki, wyrób własny pań, obecnych w pomieszczeniu.

I jeszcze krótkie pytanie „żurnalistki” do członkiń „Asystenta”: „A właściwie, co Wam daje ta praca społeczna w „Asystencie”?” A oto niektóre odpowiedzi: „Fajnie jest tak wyjść poza codzienność”, „ Daje mi to poczucie wspólnoty”, „ Mam kontakt z różnymi ludźmi”, „ Dobrze czuć się potrzebnym”, „ Zapominam o własnych problemach”, „ Rozwijam się osobiście, uczę się pokory wobec życia”, „Nie mam czasu narzekać…”, Małymi kroczkami zmieniam świat wokół siebie”.

I jak sądzicie, warto współdziałać z takimi ludźmi?

Tekst: Małgorzata Turzańska